~ Sanal Pencere ~

DIŞARISI / İÇERİSİ

Dışarısı soğuk. Sopsoğuk. Buz gibi. İçerisi sıcak. Sımsıcak. Kor gibi. Ben içerideyim. Onlar dışarıda. Kimler mi? Bilmiyorum. Tanımıyorum. Ama bildiğim birşey var: Onlar dışarıda. Onları içeriye alamadım. Gelenler oldu birkaç. Geri çevirdim, ‘yerimiz yok’ dedim. Sonra sonra kimseler gelmez oldu. Geri kalanlar, dışarıda kaldı. Geri kalanlara içeri girme şansını vermedim.

Bazen dışarıdakilerden birini gördüğümde bakıyorum; neden içeride olamadığını soruyorum kendime. “Orada olsaydı ne olurdu, nasıl olurdu” diyorum. Acaba biraz daha mı yer açmalıyım içeride, ya da bir değiş tokuş mesela? ‘Hoop, içerdekiler dışarı, dışardakiler içeri.’ Dışardakilere de bu şansı vermeliyim, belki.

Dışarısı soğuk. Sopsoğuk. Buz gibi. Ama bunlar yetmez dışarıyı anlatmaya. Dışarısı karanlık. Güneş ancak kara bulutların arkasında. Kara bulutlarsa kapkara bulutların arkasında ancak. Dışarısı kara gölgeler diyarı. Hüznün karanlığı ve gölgesi çökmüş dışarının üzerine. Yağmur yağdı mı dışarıya, ancak sel oluyor. Rüzgar esti mi fırtına, kar yağdı mı tipi. İnsanlar var dışarıda. Dışarısı kalabalık.

İçerisi sıcak. Sımsıcak. Kor gibi. Ama bunlar yetmez içeriyi anlatmaya. İçerisi aydınlık. Güneş sapsarı, masmavi göğün ortasında. Bulutlarsa bembeyaz. Bir deseni tamamlarcasına dağılmış bembeyaz bulutlar… Ağaçlar dallarını uzatıyor bulutlara. Nehirler var içeride. Şırıl şırıl akan sular nehirlerde. Nehirlerin üzerine akan şelaleler. Rüzgar esti mi saçlarını okşar insanların, yağmur yağdı mı toprak kokusu, kar yağdı mı her yer pamuk tarlası. İnsanlar var içeride. İçerisi kalabalık.

“Hani”, diyorum “biraz daha alamaz mıyım dışardakilerden içeriye? İçerisi çok mu kalabalık?” Bakmalıyım bir.

İçeriye bakıyorum. Görüyorum birini. Bakmaya devam ediyorum. Köşe bucak her yere bakıyorum. Ağaçlara, dağlara, nehirlere, her yere bakıyorum. Hayır, yok. Başka kimse yok. Olamaz. Ama içerisi çok kalabalık. Bu kalabalık hissini veren tek bir kişi mi? Peki ben neredeyim? İçeride ben de mi yokum? Bu tek kişilik kalabalık yalnız mı içeride?

Hayır olamaz. Neden üşüyorum? Burası soğuk. Sopsoğuk. Buz gibi. Burayı biliyorum. Dışardayım ben. Bunca zamandır nasıl farketmedim bunu? Ben dışardayım, içerinin kalabalığında tek bir kişi…

Üşüyorum. Burası soğuk. Karanlık. Çok mu geç kaldım dışardakilerle birlikte içeriye girmek için. Dışardakilere ve kendime bir şans verip içeriye girmeliyim hemen. Yoksa olduğum yerde kalıp, içerisini dışarısı; dışarısını içerisi mi yapmalıyım?

Not : Bu yazi Hurriyetim Agora kosesinde yayimlanmistir…

Turker Keskinpala
E-Mail | Turker Keskinpala tarafindan yayinlanmistir.